ذهن در پنجه
 
در چرا گاه سخن
گاو بی حیای فحاشی ها
علف خشک پر از شهوت را
                                 می بلعد
و
  ترانه های یک فاحشه
                            با زیبایی
به کسی مثل گل نیلوفر می چسبد
 
سینه سرخ زیبای سخن
قصه ی سست نفیر عشق را
زیر آبادی ویران شده
                   خواهد فهمید
                              و شقایق
گل صد شعر و سخن باکره است
 
چه کسی می داند
که درخت انبه معصوم است
یا سنوبر وحشی است
 
چه کسی می داند
شیر در شعر و سخن گستاخ است
                              در حقیقت رام است
لاله فرهنگ ندارد
                  زرد است
معتاد است
گل سرخ نفرینی است
و خداوند دو چهره دارد