سیب

تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالهاست

 که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان می دهد

 آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما

سیب نداشت.

نیلوفر

بانشستن درسایه هیچ باغی را نمیتوان اباد کرد.

×××مطبوع ترین!
شبنمی سینه ی گل را بدرید٬

زیر قلبش به تبسم بنوشت:

عشق مطبوع ترین درد خداست...

چتر ها را باید بست.

زیر باران باید رفت.
عشق را زیر باران باید جست.
زیر باران باید چیز نوشت/حرف زد/نیلوفر کاشت.
...............
وبیاریم سبد
ببریم این همه سرخ این همه سبز.
ویادمان باشد عطروگل وخار همسایه
دیوار به دیوار همند

مقاله بفرستید جایزه بگیرید

مسابقه مقاله نویسی

 

از دوستانی که تمایل دارند در مسابقه ما شرکت کنند تقاضا می شود مقالات خود را به پست الکترونیکی زیر ارسال کنند و به بهترین مقاله فرستاده شده جایزه نفیسی اهداء میشود.

موضوع: تیره های گیاهی،سبزی کاری، گل کاری ....و هر موضوع دیگری که در مورد باغبانی باشد.

و بهترین مقاله در این وب با نام خودتان ثبت خواهد شد.

Email:[e-mail]

تصور کن

  تصور کن

ترک هایی میان چهره ام را

و شکستن تصویرم

این قاب عکس در دست کیست 

                                         تو ... ؟

 

 

 

 

برایم مهمانی نگرفتند

گفتند دستانت گناه کارند

صدایم را خفه کردند

و

 چشمانم را که خیسه خیس  بودند

 بستند

من ندیدم چه کسی او را ربود  

اما وقتی که نور دیدم

گفتند

خودم مقصر ترین هستم

 

 

 

آری یواش سکوت آغاز کن

 

 

در کنج تنهایی

         حتی خداوند نمی آید

حتی نه نور است نه روشنی

تاریکی و

         تنهایی و

                 حسرت

فقط همین

          می فهمی ...

 

من در درون تاریکی

مانند یک گیاه کوچک  پرز دار

چیزی که چندش آور است

                         اما کمی ظعیف

                    دنبال نور می گردم

 

حتی همان باغبان خانه ی کناری

با آن که فهمیده است

                  تنهایی ام چگونه است 

دستی برای کنار زدن پنجره

                          دراز نمی کند

 

من نور می خواهم

این جا تمام دیوار ها مرا می خورند

                            انگار سقف

                            دارد مرا نگاه می کند

 

شاید کسی نداند

اما تو

     خوب می فهمی

 

من در نجابت نگاه اولت

     در هر کدام از دعوا های خوب بچگی

     در داد کردن ها

                     حتی تمام قهر ها

                                     عشق می بافتم

 

شاید کسی نداند

اما تو می دانی

                  خوب

                  من در چشم باد نشستم

                  خورشید را در قفس اسیر کرده ام 

                  من ماه را عاشق خود کرده ام

                                      اما فقط تویی

                                                تک دختر رویای من  

 

هر چند پرنده ها بسیار اند

اما تمام چه چهه هایم برای توست

من جفت نمی خواهم

من روح گم کرده ام را می خواهم

 

آری قبول

من در میان علف ها دراز کشیده ام

                                      اما برای تو

شاید کمی روی گل تو را احساس کنم

                                       تنها فقط همین

 

حتی اگر خورشید را دهند مرا

یا آسمان کند مرا نگاه

 

حتی اگر یک کهکشان پر از سمن مرا صدا کند

                                              تک یاسمن تویی 

 

کسی که من برای آن خواهم نشست و خواند

                                            تنها فقط تویی

 

 

 

ذهن در پنجه

ذهن در پنجه

 

در چرا گاه سخن

گاو بی حیای فحاشی ها

علف خشک پر از شهوت را

                                 می بلعد

و

  ترانه های یک فاحشه

                            با زیبایی

به کسی مثل گل نیلوفر می چسبد

 

سینه سرخ زیبای سخن

قصه ی سست نفیر عشق را

زیر آبادی ویران شده

                   خواهد فهمید

                              و شقایق

گل صد شعر و سخن باکره است

 

چه کسی می داند

که درخت انبه معصوم است

یا سنوبر وحشی است

 

چه کسی می داند

شیر در شعر و سخن گستاخ است

                              در حقیقت رام است

لاله فرهنگ ندارد

                  زرد است

معتاد است

گل سرخ نفرینی است

و خداوند دو چهره دارد

شعري براي تو

شعري براي تو
به هر كجا مي نگرم دوستت دارم

 

 به تو نگاه می کنم
به دور دست
به نقطه تاریک عمرم
به جایی نگاه می کنم که روزی به واسطه تو
بر قله آن می ایستادم
به جاده نگاه می کنم
جاده ای که روزی همه دلخوشی من بود
روزی گفتم تنهایی خیلی تنها
گفتی با تنهایی تنها ترم
به خود می گویم که چرا
که چرا رفت و نگاه نکرد
چرا چشمان خسته و گریان مرا ندید
چرا رفت وعشق را با خود برد
بازهم به دور دست نگاه می کنم
باز هم به نقطه ای سیاه نگاه می کنم
چشمهایم را می بندم
چشمهایم را از جاده بر می گردانم
آن روز یادت هست
آن روز را به یاد می آوری
روزی که به تو گفتم دوستت دارم
روزی را که قلبم را به تو تقدیم کردم
روزی که پلک هایم قدرت زدن نداشت
چون چشم هایم به چشمانت خیره بود
روزی را به یاد می آوری
که عاشقانه از درد هایم برایت سخن گفتم
آن را برای تو کنار گذاشته ام
قلبم را می گویم
قلبی که از غصه و درد سنگین است
قلبی که مالامال از محبت خالیست

 

براي كسي كه مثل خون تو رگهامه